majal

 

برج ساعت نماد خودنمایی

گزارش از سفر به قبله- 36

یکی از چیزهایی که وقت ورود به مسجدالحرام جلب توجه می‌کند برجی بزرگ است که بالای آن ساعتی سبزرنگ و نورانی همیشه در حال اعلام وقت است و اصولا آدم را در مسجد از ساعت مچی بی نیاز می‌کند. این برج ساعت سمت در عبدالعزیز است که به قول رفقا سمت بالا شهر مسجدالحرام است. البته برج ساعت آنقدر بزرگ هست که از سمت جنوب شهر مسجد یعنی سمتی که ما می‌رفتیم هم جلب توجه کند.

قصه هم همین جاست. روح حج رنگ باختن همه چیز و همه کس در برابر خداست به همین خاطر وزیر و وکیل و پولدار و فقیر در مسجدالحرام به سختی از هم تمیز داده می‌شوند. کسی بر دیگری برتری ندارد و به چشم نمی آید.

خود خانه کعبه هم ساده ترین شکلهای ممکن را دارد. خانه ای چهار گوش از سنگ و همین! با این حال هر زائری که وارد می‌شود چنان مجذوب قبله است که نه تنها ساخت و سازهای خود مسجد بلکه برج ساعت را هم نمی بیند و فقط وقتی متوجه آنها می‌شود که از خدای خودش فارغ شده باشد.

راز برج ساعت هم همین است. عده ای در این سرزمین متوجه شدند که با وجود خانه خدا هیچ کس به آنها توجه نمی‌کند و مجبور شدند با ساختن چنان برجی و چنین ساعتی خودشان را بکنند در چشم خلق الله و هرچند از نظر اصول معماری تا حدی موفق شدند ولی حجاج با دیدن کعبه چنان واله و مست می‌شوند که نه فقط اصول معماری که اساسا همه اصل‌های بشری را فراموش می‌کنند.

بعضی‌ها معنای خادم بودن و خدمت را درک نکرده‌اند که به جای گمنامی، خودنمایی پیشه کرده‌اند و پایان این پیشه سقوط است. اینها را باید یک دوره فشرده برد به مکتب قنبر خدمتکار حضرت علی تا یاد بگیرند آداب خدمت‌گذاری را.

پيام هاي ديگران ()        PermaLink;        ۱۳٩٠/۸/۱٢ - مهدی قزلی